The only 'Colourful' blog

விண்ணை முட்டும் விலைகள் வீடுவாங்குவது என்பது இனி நடுத்தர உயர் நடுத்தர வர்க்க மக்களுக்கு கனவாகவே போகுமோ என பயப்பட வைக்கிறது இந்திய ரியல் எஸ்டேட் விலை உயர்வு. இதற்கு தமிழ்நாடு கேரளா கர்னாநாடகா என எந்த பேதமும் இல்லாமல் எல்லா இடங்களிலும் இப்படி உயர்ந்திருக்கிறது. சென்னை போன்ற மெட்ரோக்கள் என்றில்லாமல் கோவை ,திருச்சி ,மதுரை போன்ற பெருநகரங்களிலும் இதே நிலைமை.




இதற்கு மிகமுக்கிய காரணம் இதில் புழங்கும் கருப்புபணம் . கருப்பு பணம் என்றால் என்ன? அரசிற்கு வருமானவரி கட்டாத எந்த ஒரு பணமும் கருப்புபணம்தான். எங்கெங்கு 'பில்' இல்லாத விற்பனை / சேவை நடைபெறுகிறதோ அங்குதான் கருப்பு பணத்தின் உற்பத்தி கேந்திரம். வெளிநாடுகளிலிருந்து முறையற்ற முறைகளில் பணம் வருவது போன்றவை நம்


நாட்டில் கருப்பு பண புழக்கத்தை அதிகரித்து நம் பொருளாதாரத்தை நசுக்கி வருகின்றது. ஒரு க்ரவுண்ட் நிலம் எழுபது லட்சம் எண்பது லட்சம் என்பது சென்னை , பெங்களூரு போன்ற நகரங்களில் சர்வ சாதாரணமாகிவிட்டது. அரசின் வழிகாட்டு விலைகள் (Guideline Value) எங்கும் பின்பற்றப்படுவதில்லை. நில விற்பனையின் போது விற்கும் / வாங்கும் விலையை விட குறைந்த விலைக்கே பதிவு செய்வது என்பது சர்வ சாதாரணமாக நடைபெறுகிறது அது விற்பவர்களுக்கும் , வாங்குபவர்களுக்கும் ஸ்டாம்ப் ட்யூட்டி, டாக்ஸ் போன்ற சில பல விதங்களில் சாதகமாய் இருப்பதால் குற்றம் என்ற ஒரு நினைப்பே இல்லாமல் போய்விட்டது.

இவ்வாறு கணக்கில் வராமல் வாங்கப்படும் / கொடுக்கப்படும் பணம் "கருப்பு பணம்" வேறு ஒரு இடத்தில் நிலமாக திரும்ப முதலீடு செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறு பணம் அதிகம் புழங்கும் துறையான பத்திர பதிவு அலுவலகங்களில் லஞ்சம் தலைவிரித்து ஆடுகிறது. சில இடங்களில் பத்திர பதிவு அலுவலக ஊழியர்களின் உதவியுடன் போலி பத்திரங்கள் தயாரித்து உரிமையாளருக்கு தெரியாமல் விற்பவை போன்ற குற்றங்களும் அடிக்கடி நடந்துவருகிறது என செய்தித்தாள்களில் வருவது வாடிக்கையாகிவிட்டது. இந்த பிசினசுக்கு பெரிய 'கோடி'ங் திறமை எதும் தேவை இல்லை என்பதால் 'குண்டா'ஸ் களும் அரசியல்வாதிகளின் பினாமிகளும் கன ஜோராக நடத்தி வருகின்றனர்.

ஏன்விலை இந்த அளவு உயர்கிறது என்ற அடிப்படை யோசனை கூட செய்யாமல் விட்டில் பூச்சியாய் 'ஒரு கூட்டம்' போய் விழுந்து கொண்டிருப்பதால் விலை மேலும் எகிறுகிறது.

சென்னையிலிருந்து நீங்கள் அரக்கோணம் ரயிலில் போகும்போது நீங்கள் பார்ப்பீர்கள் என்றால் வீடுகளோ , விவசாயமோ இல்லாத கல் நட்டு கம்பி கட்டப்பட்ட பல 'நகர்'களை பார்க்கலாம். எல்லாம் காலி நிலங்கள். எல்லை கோடுகளை வலியுறுத்தும் கற்களை தவிர புல் முளைத்த நிலப்பரப்பு. ஏன் காலி நிலங்களில் இவ்வளவு பளிச்சென பெயர் பலகைகள் கொண்ட ஆளில்லா நகர்கள்? காரணம், இன்று அதிக அளவில் பணம் புழங்கும் நில வியாபாரத்தினால் உண்டான ஆளவரமற்ற நகரங்கள் இவை. நில தரகர்களும் அவர்களது நிறுவனங்களும் தாம் இன்று பணம் மேலும் மேலும் சம்பாதித்து கொழுத்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரும் நகரங்களில் வீடு அல்லது நிலம் வாங்குவது கனவென ஆன பின்பு நகருக்கு வெளியே நிலம் வாங்கிப்போடுவது அதிகரித்திருக்கிறது. அதை பயன்படுத்த இப்போதே பெரும் முதலைகள் வாங்கி குவித்திருக்கும் இடங்கள்தான் இந்த ஆளில்லா காலி நகர்கள்.

ரிசர்வ் வங்கி பணபுழக்கத்தை கட்டுப்படுத்த CRR (Cash Reserve Ratio) ஐ தொடர்ந்து உயர்த்தி வருவதால் பாதிக்கப்படுவது வங்கியில் கடன் வாங்கி வீடு வாங்கியிருக்கும் சாதாரண சம்பளக்காரனே தவிர இத்தகைய கருப்பு பண முதலைகள் இல்லை. 2002 ம் ஆண்டுகளில் ஏழரை சதவிகிதத்திற்கும் எட்டு சதவீதத்திற்கு கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு கடன் கொடுத்த வங்கிகள் இன்று ரிசர்வ் வங்கியின் இந்த கடுமையான நடவடிக்கைகளால் 12 முதல் 14 சதவிகிதமாக வீட்டு கடன் வட்டியை மாற்றி அமைத்துள்ளது. ஒரு சதவிகித வட்டி உயர்வு என்பது 20 வருட வீட்டு கடன் வாங்கியவருக்கு லட்சக்கணக்கான ரூபாய்கள் இழப்பு என்பது இங்கு வருத்தத்துடன் குறிப்பிட வேண்டிய விசயம்.

கருப்பு பண புழக்கத்தை தடுத்தால் மட்டுமே இந்த பிரச்சனையை அரசால் சரி செய்ய இயலும், மேலும் விவசாய நிலங்கள் இப்படி நகர்களாக மாறிவருவது நம்மை எங்கு இட்டு செல்லுமோ என்பது புரியாத புதிர்.

சில நாட்கள் முன்பு விஜய் டிவியில் "நீயா நானா" எனும் நிகழ்சி பார்தேன் அதன் கரு -மனைவி உறவு எப்படிப்பட்டது பெண்கள் பணம் கையாளும் நிர்வாக சுதந்திரத்துடன் இருக்கிறார்களா என்று.

கணவன் மனைவி உறவென்பது தாய்க்கும் மகனுக்கும் உள்ள உறவைப்போல அல்லது அதையும்விட சிறந்தது என பலரும் சொன்னார்கள். தாய் - மகன் என்பது ரத்த சம்பந்த உறவு. மனைவி என்பவள் அப்படி அல்ல இன்னோர் வீட்டில் வளர்ந்து திருமணம் எனும் பந்தத்தின் மூலம் நம் வீட்டிற்க்கு வந்து எல்லாமாக இருக்கிறாள் அவள் தாயினும் மேலானவள். என பலதரப்பட்ட விளக்கங்களை ஆண்கள் சொன்னார்கள்.

பெண்களும் அதற்கு சற்றும் குறைவில்லாமல் எல்லாமே அவர்தான், மறுபாதி, அவர் இல்லாமல் எதுவும் இல்லை என்றும் சொன்னார்கள்.

இன்றளவில் வேலைக்கு செல்லாத நடுத்தர குடும்ப பெண்களே இல்லை என சொல்லும் அளவுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சமூக மாற்றம் மிக சிறந்த மாற்றமாகும். சில பெண்கள் வேலைக்கு செல்லவேண்டியதில்லை என்ற பொருளாதார தன்னிறைவுடைய பின்னனியில் இருந்தாலும் லட்சியத்திற்காக வேலைக்கு செல்கின்றனர் இது மிகவும் பாராட்டப்பட வேண்டிய விசயம் ஆனால் பல இடங்களில் கணவன், மனைவி இருவரும் வேலைக்கு சென்றால்தான் ஆடம்பரமாக இல்லாவிட்டாலும் சுமாரான வாழ்க்கையை நடத்த முடியும் என்ற கட்டுக்கடங்காத அதி உயர் விலைவாசி சூழலும் நிலவி வருகிறது.

திருமணமான பெண்களிடம் நிதியை அதாவது பணத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு / சுதந்திரம் எந்த அளவு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது? என விவாதம் தொடங்கியதும் மேற்சொன்ன எல்லாமே வெறும் வார்த்தை ஜாலமே என புரிந்து போனது.

திருமணம் வரை பெற்றோர் கவனிப்பில் இருந்து வந்தாலும் அப்போது தங்கள் தேவைகளுக்கான செலவுகளையும் சிற்சில ஆடம்பர செலவுகளையும் செய்யும் சுதந்திரத்துடன் பெண்கள் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

விவாதத்தில் கலந்து கொண்ட பெரும்பாலோனோர் கணவன் மனைவி இருவரும் பணியில் இருப்பவர்கள் என்பதுதான் இன்னும் வேதனை. இதில் உச்சமாக ஒருவரின் துணைவியார் சொல்கிறார் எங்களுக்கு திருமணமாகி 20 வருடங்கள் ஆகிறது என் கணவரின் சம்பளம் எவ்வளவு என்றே எனக்கு தெரியாது என :(. இதில் தவறு எங்கிருக்கிறது ஆணாதிக்கமா? பெண்கள் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்ள தயங்குகிறார்களா? மறுக்கப்படுகிறார்களா? நிதி நிர்வகிக்கும் திறன் அற்றவர்களா?

பெண் என்பவள் நிதி நிர்வகிக்கும் திறனற்றவளாக இருக்கமுடியாது, ஒரு சிலர் இருக்கலாம் ஆண்களிலும் இருப்பார்கள் அவர்களை பற்றி பேசவேண்டாம் பெரும்பாலோனோர் பற்றி பேசுவோம். ஒரு நிறுவனத்தில் ப்ரொக்ராமரார், அனலிஸ்டாக, ப்ராஜக்ட் மேனேஜராக நிர்வாகியாக இருக்கும் பெண்கள் எப்படி நிதி நிர்வாகம் செய்ய திறனற்றவர்களாக இருக்க முடியும்?

பெண்கள் மேல் சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டு என்ன? ஆ ஊ என்றால் புடவை வாங்கிவிடுகிறார்கள், நகை வாங்கிவிடுகீறார்கள், செலவுக்கு கணக்கு வைத்துக்கொள்வதில்லை என்பவைகள். ஆண்களின் ஆடம்பர அனாவசிய செலவுகளான புகைபிடித்தல், பார்ட்டிக்கு போவது, ட்ரிங்க்ஸ் போன்ற செலவுகளுடன் ஒப்பிடும்போது ஒன்றுமே இல்லை.

கணவன் மனைவி நட்பின் மதிப்பை உணர்ந்து அதைக் காக்க வேண்டிய அவசியத்தை நினைவில் கொண்டால், மற்ற தேவையற்ற குறைபாடுகள் எழவே எழாது.

இது பெரும்பாலான வேலைக்கு செல்லும் / செல்லாத திருமணமான நடுத்தர குடும்ப பெண்களின் நிலைமையை மனதில் இருத்தி எழுதப்பட்டது. விதிவிலக்குகள் எல்லா இடங்களிலும் உண்டு.

நல்ல மாற்றங்கள் அவசியம்.
மாறும் நம்புவோம்.

படித்தவர், படிக்காதவர், ஏழை, பணக்காரர் என எல்லா வகுப்பினரும் வாழ்ந்தாக வேண்டிய கட்டாயம் உடையது இந்தியா. நம் இந்திய தேசம் பல சிக்கல்கலான கட்டமைப்பை கொண்டுள்ள தேசம். அனேகமாக இந்த நிலைமை எல்லா நாட்டிலும் இருக்கும்.

ஏற்கனவே தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி காரணமான உயர் சம்பள வர்க்கத்தினர் அதிகரிப்பு போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் பணம் இருப்பவரிடம் மேலும் மேலும் பணம் சேர்வது, பணம் இல்லாதோர் மேலும் நலிவது போன்ற சமச்சீரற்ற பொருளாதார நிலமை நிலவிவருகிறது.
விவசாயம், விவசாயிகள் நிலையும் மிகவும் மோசமடைந்து வருகிறது. இன்றளவில் விவசாயம் என்பது லாபம் இல்லாத தொழில் என பலரால் கைவிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. விவசாயி தற்கொலை என்பதான செய்தி தினசரிகளில் தினம் வருவது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

விவசாயவேலைக்கு செல்வதைவிட கட்டிடம் கட்டும் தொழிலில் வருமானம் அதிகம் இருப்பதால் பெரும்பாலான தினகூலி ஊழியர்கள் கட்டிடம் கட்டும் வேலைக்கு சென்றுவிடுவதால் விவசாய வேலைக்கு ஆள் கிடைப்பதில்லை. தினக்கூலி ஊழியர்கள் கட்டிடம் கட்டசெல்வதையும் தவறென கூற இயலாது அவர்கள் வாழ்க்கையை நடத்த எங்கு பணம் அதிகம் கிடைக்கிறதோ அங்கு செல்கிறார்கள்.

ஒருபுறம் இவ்வாறான தேய்வுபாதையில் போய்கொண்டிருக்க நகரங்கள் அசுர வேகத்தில் வளர்ச்சி பெற்று வருவதும் கண்கூடான உண்மை. ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பிருந்த சென்னையை இப்போது நினைத்துக்கூட பார்க்க இயலாது. பல்லாவரம், தாம்பரத்தை சென்னையிலிருந்து வெகுதூரமாக கருதிய காலம் மாறி திருவள்ளூர் , செங்கல்பட்டு, மறைமலைநகர் எல்லாம் சென்னை என்பது தற்போதைய நிலைமை.




சிறு சிறு அங்காடிகளில் பொருட்களையும் , காய்கறிகளையும் வாங்கி வந்த நாம் இன்று ஷாப்பிங் மால்கள் எனப்படும் பெரும் வணிக அங்காடிகளில் பொருட்களையும் , காய்கறிகளையும் வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம், மிக வேகமாக விண்டோ ஷாப்பிங் எனும் கலாச்சாரத்திற்கு மாறி வருகிறோம்.



சிறுவியாபாரிகள், தெருவோர வியாபாரிகள், தள்ளுவண்டியில் வைத்து விற்பனை செய்பவர்கள் என கோடிக்கணக்கானவர்களின் வாழ்வே இதனால் கேள்விக்குறியாக மாறிவிட்டது. படித்தவர்களுக்கே வேலை இல்லை எனும்


நிலைமை இருக்கும் பொழுது திடீர் என இத்தகைய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளதால் இவர்களின் நிலைமை பரிதாபம்தான். காய்கறிகள் விற்பனை செய்வது

போன்றவற்றிற்கு இத்தகைய பெரும் ‘வணிக வளாகங்களை’ அனுமதித்த அரசு சிறுவியாபாரிகள், தெருவோர, தள்ளுவண்டியில் விற்று பிழைப்போருக்கு எந்தவிதமான மாற்று ஏற்பாட்டையாவது செய்துள்ளதா என்பது மிகப்பெரும் கேள்விக்குறி.